Een nieuw handelingsrepertoire

Je kiest zelf wat je doet, nu je het onrecht en de waanzinnig eenvoudige mogelijkheden kent. Er is een enorm handelingsrepertoire beschikbaar. Jij kiest waar je voor gaat. Jij kiest. Keer op keer dient dat herhaald te worden. Jij kiest. Jij handelt.

Advertenties

De vreugde van het Bestaan

Als je bewijzen moet aandragen van het onrecht dat gaande is, dan ben je voortdurend in negativiteit bezig, en ben je ook voortdurend het werk van een ander aan het doen: die hoeft tenslotte slechts achterover te hangen in de oude gang van zaken die ondertussen doodleuk doorgaan, en jij mag dan vol vuur verkondigen wat voor onrecht er allemaal is.

Dit is letterlijk levensenergie zuigend.

Het is wederom het bewijs van het geïnstitutionaliseerde onrecht: dat brengt het leven in de belastte positie dat ze aan een ander moet verklaren welk onrecht haar wordt aangedaan.

Je moet hier tegen bestand zijn. En je moet hier aan toe zijn.

Blijf de vreugde van het Bestaan behouden in jouw eigen leven. Zorg dat de diep gewortelde agressie van alle mensen die zeggen dat jij hen maar moet zien te overtuigen, niet jouw levensvreugde beknot. Je hebt geen leveringsplicht aan een ander, dus je hoeft niet voor een ander te gaan staan. Laat die maar ook voor zichzelf staan, samen met jou.

Laat je inspireren

Je bent hier op mijn platform. Je kunt je laten inspireren door alles wat je hier vindt.

Verder speel ik geen gratis rol in jouw leven.

Ik ben er dus niet om mee in discussie te gaan. Noch ben ik er om mailtjes naar me te sturen dat ik ‘dit niet moet zeggen, en dat leuker moet zeggen’. Er is niemand jouw slaaf, ook ik niet. I am not your spokesman. Je dient jezelf te positioneren, en dat doe je op de manier waarop jij dat zelf wilt. Samen met degenen waarmee je het doet. Als je het zelf totaal anders zou doen dan dat ik doe, dan doe je dat gewoon. Nogmaals: er is niemand jouw slaaf. Ja, dat moet in Nederland duizend keer herhaald worden.

Je dient jezelf te positioneren, dan pas ben je onderdeel van de crowd.

Iedereen die nog altijd aan een ander probeert te schaven, stelt zichzelf nog altijd als de agressor op, de agressor die een ander mens als diens slaaf beschouwt, maar dat probeert te verdoezelen met het doen alsof je in discussie bent, omdat je zogenaamd overtuigd wilt zien te worden. We are so passed beyond that old game.

Dus: laat je door mijn werk inspireren om zelf je eigen nieuwe respons te geven. Mijn like-ability is totaal niet ter zake doende.

Alles binnen 1 dag

Alle mogelijkheden die ik heb genoemd, de mogelijkheden die de regering met gemak kan faciliteren, zijn allemaal binnen 1 dag te realiseren.

De verandering die is te gaan, zit dus niet in een grotesk project buiten onszelf, het zit in ons (zelf)bewustzijn, en in ons denken, en in ons waarnemen, en dus vooral: in ons handelen. Ons handelen naar het onrecht dat jou nu zichtbaar is gemaakt.

Dit betekent dat het individu dus afhankelijk is van de bereidheid van een ander. De bereidheid het pad in diens bewustzijn te gaan, om te begrijpen hoe alles nu werkelijk in elkaar steekt, en werkelijk kan veranderen.

Omdat politici dat pad in hun bewustzijn helemaal niet gaan, is het individu dus kunstmatig afhankelijk gemaakt van de inertie van politici.

Deze afhankelijkheid van een totaal willekeurige ander op aarde (een politicus is gewoon een totaal willekeurige ander, is geen bijzonder mens) is nu precies hetgeen wat we niet meer dienen te accepteren. We eisen juist onvoorwaardelijke bescherming, zodat die opgedrongen kunstmatige afhankelijkheid er niet meer is, en de inertie van totaal willekeurige anderen op aarde, het individu niet meer kan uitstoten.

Ik zet hier nog een keer alle genoemde mogelijkheden die de regering heeft op een rij; de mogelijkheden om direct het alsmaar blijven creëren van alle collectieve problemen stop te zetten. Dingen die allemaal binnen 1 dag te realiseren zijn, wat dus bewijst dat het probleem totaal niet in het leven zelf zit. Ze zit niet in de buitenwereld. Het probleem zit in de oude beelden in de hoofden van politici, die vanuit die oude beelden verder blijven gaan, en allemaal geweigerd hebben om zich in hun bewustzijn te laten raken.

We eisen dus niet dat politici zich alsnog ontwikkelen in hun bewustzijn, alsof er nog meer tijd besteed moet worden aan het gijzelen van de mensen die onrecht wordt aangedaan. We eisen directe, onvoorwaardelijke bescherming van het individu, zodat die in diens bestaan nooit meer afhankelijk wordt gemaakt van de innerlijke staat van totaal willekeurige anderen buiten zichzelf.

De mogelijkheden die allemaal binnen een dag te implementeren zijn:

  • Iedereen die op dit moment een vorm van uitkering heeft, onmiddellijk en voorgoed met rust laten. Kost niet.
  • Bestaansgeld zichzelf laten aanmaken en zichzelf weer laten oplossen. Kost niets. 1 centrale bankrekening, en 1 programmeerregel in de bankapplicaties.
  • Voorstanders van het basisinkomen faciliteren, door datgene wat ze naar de CBR laten stromen, van hun belasting te laten aftrekken
  • Alle leningaflossingen voortaan naar de CBR laten gaan, zodat vanuit daar bestaansgeld kan gaan werken
  • Zorg Eigen Bijdrage van 2018 via geldcreatie doen (via de CBR). Om te wennen aan het hele principe van geldcreatie dat zichzelf weer gaat oplossen. De CBR kan dit doen via daadwerkelijke geldcreatie (kost niets, en het is gewoon een bankrekening die in het rood gaat). En voor de irrationeel angstigen rondom geldcreatie, kan er dus ook voor gekozen worden om de CBR hiervoor te vullen met de ‘bank’aflossingen, die dus niet meer naar banken hoeven te gaan, maar naar de CBR gaan. Dan hou je nog heel wat geld over, als er in eerste instantie alleen met de Zorg Eigen Bijdrage wordt begonnen.
  • Het inrichten van een depositobank (ok, toegegeven, dat kost een week, niet een dag….gewoon even een bestaande bankapplicatie kopiëren en alles van naam veranderen). Die kan sowieso starten voor 18-26 jarigen, die dan afscheid kunnen nemen van de wangedrochtigen banken, en zich zo samen op een normale manier de toekomst in leven. Wat de ouderen dan verder doen met de oude gedrochten, daar gaan ze zelf maar voor staan, zij zijn degenen die het zelf gewoon allemaal doodleuk zijn blijven accepteren. Laten ze nu dan ook maar zelf verantwoordelijheid nemen voor hun eigen keuze van inertie al die tijd. In Zwitserland zijn ze tenminste niet zo inert.
  • In zijn algemeenheid ervoor kiezen dat de volgende generaties niet meer hoeven te bloeden voor de inertie van de oudere generaties
  • En zo kan ik nog wel even doorgaan….

Stuk voor stuk binnen 1 dag te implementeren. Wat de inertie en incompetentie van de regering dus grotesk zichtbaar maakt. In de verlenging. En precies daartegen dient het individu onvoorwaardelijke bescherming te krijgen op diens bestaan, voorgoed. Daarin maakt het dus niet meer uit hoe, maar dat.

Jeroen Dijsselbloem geeft angst als beslissingsnorm toe

Jeroen Dijsselbloem heeft publiekelijk toegegeven dat hij door zijn eigen angst (door het niet hebben van inzicht) voor inertie heeft gekozen. De bewijzen stapelen zich dus publiekelijk op, dat het weggeduwde individu voortdurend opgeofferd wordt aan mensen die incompetent en inert zijn.

Bestaansgeld en een deposito omgeving zijn de twee stabiliserende antwoorden die we zochten. En ze worden afgewezen vanuit incompetentie.

Laat goed tot je doordringen wat voor afschuwelijk onrecht er gaande is.

 

Niet meer het verlangen maar het onrecht

Het verlangen om samen te leven vanuit basisinkomens is niet meer het perspectief.

Een verlangen projecteert zichzelf op de toekomst: die lijkt mooier te worden als we ooit vanuit basisinkomens zullen samenleven.

Maar in het hier-en-nu ligt het zicht waar het nu om gaat: het zicht op het onrecht in het hier-en-nu, het onrecht dat we nog steeds van ons basisinkomen worden onthouden, nog steeds van onze vrije levenstoegang worden onthouden.

We hebben het dus niet over een tijdslijn die steeds korter wordt (omdat we denken dichterbij dat ene punt in de toekomst te komen), maar over een tijdslijn die zichzelf alsmaar blijft verlengen: het hier-en-nu dat zichzelf steeds weer op dezelfde manier de toekomst in leeft: vanuit het ons onthouden van de ervaring die bij het samenleven vanuit bestaansgeld (basisinkomens) hoort.

De eis wordt dus iedere dag erger. De respons wordt dus iedere dag krachtiger. Want het onrecht wordt steeds erger. Iedere dag verlenging is een verergering.

Pas als je dit innerlijk zo ervaart, ben je werkelijk verbonden met de werkelijke betekenis van het basisinkomen: dat ze bij ons hoort, onze vrije levenstoegang hoort bij ons, en hoort in beschermde staat te zijn. Voorgoed.

‘Voor zijn’ houdt nog meer in

Als je een voorstander bent van het samenleven vanuit basisinkomens, dan betekent dat dat je een aantal dingen zelf dan ook niet meer wil en ook niet meer zal doen.

‘Voor zijn’ is dus niet een vrijblijvend iets, dat je gewoon bovenop al het bestaande wilt toevoegen, omdat je van al het bestaande niets wilt verliezen. Nee, zo zit het niet.

Het is natuurlijk onzin om via het faciliteren van de voorstanders van het basisinkomen, basisinkomens te laten stromen naar 18-26 jarigen die doodleuk doorgaan met het aanmaken van extra geld voor zichzelf bij de bank, voor hun hypotheek, of voor een andere lening. Dat zou werkelijk te schofterig voor woorden zijn.

Dus besef dat het om iets heel anders gaat dan ‘1000 euro willen hebben’. Het gaat echt om het SAMENleven dat je in haar souplesse en oprechtheid wilt laten zijn. En wat er dan wel en niet bij hoort, dat is heel eenvoudig. En natuurlijk ook al lang in helderheid gebracht.